Samolot myśliwski vol.2:

Myśliwce czwartej generacji produkowane od 1970 do roku 1990. Ze względu na ciągły wzrost kosztów nowoczesnych myśliwców, oraz sukcesu samolotu F-4 Phantom II, bardzo popularna stała się idea myśliwca wielozadaniowego i nawet maszyny początkowo projektowane do określonych zadań zaczęto przystosowywać do wykonywania różnych rodzajów misji. Niektóre myśliwce, takie jak MiG-23 czy Panavia Tornado budowano w specjalizowanych wersjach przeznaczonych do pełnienia określonych zadań, natomiast inne, takie jak F/A-18 Hornet czy Dassault Mirage 2000 stały się samolotami prawdziwie wielozadaniowymi. Maszyny takie wyposażano w uniwersalną awionikę, która mogła być przełączana w tryb ataku na cele powietrzne lub naziemne. Koszty opracowania nowych maszyn wciąż rosły, popychając projektantów, ze względów ekonomicznych, do budowy uniwersalnych samolotów wielozadaniowych. Głównymi przedstawicielami czwartej generacji był takie samoloty jak: Francuski Dassault Mirage 2000, Pakistański JF-17 Thunder, Amerykański General Dynamics F-16 Fighting Falcon i Rosyjskie Mig-29 oraz Su27.

Generacja 4,5 produkowane od 1990 do chwili obecnej. Połówkowe oznaczenie generacji współczesnych myśliwców powstało w celu zaakcentowania zastoju w technologiach aerodynamicznych, w przeciwieństwie do postępu w tej dziedzinie przy budowie myśliwców 3 generacji, a jednocześnie zaznaczenia znaczącego skoku technologicznego w konstruowaniu systemów elektronicznych opartych o zaawansowaną technikę mikroprocesorową. Mimo nieznacznych zmian aerodynamicznych wpływających na zmniejszenie sygnatury radarowej, użycie superkomputerów czyni maszyny tej generacji mniej wykrywalnymi przez systemy radiolokacyjne. Doskonałym przykładem maszyny generacji 4,5 jest F/A-18E/F Super Hornet, będący wersją rozwojową zbudowanego w latach 70. Horneta. Super Hornet został wyposażony w nowoczesną awionikę, szklany kokpit, radar z aktywnym skanowaniem fazowym, nowe silniki i zbudowany z użyciem lżejszych materiałów kompozytowych, oraz nieznacznie zmienionym kształtem redukującym odbicia promieniowania radarowego. Jedynym myśliwcem generacji 4,5 użytym bojowo poza F/A-18E/F Super Hornet, był F-15E Strike Eagle. Do tej generacji zaliczamy takie samoloty jak: Chiński Shenyang J-11, ogólno europejski Eurofighter Typhoon, Rosyjskie samoloty MiG-35, Su-30/-33/-34/-35/-37 i Jak-41, Szwedzki Saab JAS-39 Gripen, oraz amerykańskie samoloty Boeing F/A-18E/F Super Hornet, Boeing F-15E Strike Eagle.

I nadszedł czas na ostatnią generację myśliwców, a mianowicie na Piątą generację. Konstrukcja myśliwców najnowszej generacji łączy w sobie wielozadaniowość, cechę, na którą położono największy nacisk w poprzedniej generacji, w połączeniu z najnowszymi zdobyczami techniki takimi jak wektorowany ciąg, materiały kompozytowe, zdolność do lotów z prędkościami naddźwiękowymi bez użycia dopalaczy nazywaną supercruise, oraz zmniejszenie wykrywalności przez radary dzięki technologii stealth. Obecne prace rozwojowe nad maszynami piątej generacji skupiają się właśnie na zmniejszeniem sygnatury radarowej przez dopracowanie technologii stealth, zwiększenie zasięgu przy korzystaniu z prędkości supercruise oraz poprawieniu zdolności manewrowych.
Obecnie (2006) tylko jeden myśliwiec najnowszej generacji został wdrożony do produkcji seryjnej i wprowadzony do służby - Lockheed F-22 Raptor, chociaż europejski myśliwiec Eurofighter Typhoon jest niekiedy przedstawiany jako bezpośredni konkurent Raptora, charakteryzując się podobnymi osiągami. Innym samolotem piątej generacji jest rosyjski Su-47 Berkut, który w założeniu ma konkurentem F-22 i F-35. Do tej generacji myśliwców należy również amerykański F-35 Lightning II zbudowany w ramach programu Joint Strike Fighter. Maszyna ta, również posiadająca zdolność stealth, wykorzystuje technologie opracowane przy budowie Raptora, który wyznaczył ogólny kierunek rozwoju tego typu maszyn na świecie. Prace nad maszynami piątej generacji prowadzą między innymi Chiny z samolotem Shenyang J-XX, Indie ze średnim samolotem bojowym Medium Combat Aircraft określanym skrótem MCA, oraz Rosja z opracowywanym pod kierownictwem biura konstrukcyjnego Suchoja (Su), przy współudziale wytwórni Mikojana (MiG) i Jakowlewa (Jak) samolotem PAK FA (od ros. Перспективный авиационный комплекс фронтовой авиации – perspektywiczny kompleks lotniczy dla lotnictwa frontowego).
Do chwili obecnej żaden z myśliwców piątej generacji nie został użyty bojowo.

Tak więc jak na razie ogromną przewagę w lotnictwie mają Stany Zjednoczone. Chociaż Rosja depcze Amerykanom po piętach, jeśli chodzi o rozwój technologiczny, to w znaczący sposób odstaje pod względem wyprodukowanych maszyn. W Rosji tworzona jest masa prototypów samolotów, ale nie starcza już na rozpoczęcie produkcji seryjnej tych maszyn. Tylko nieliczne samoloty były wyprodukowane w większej liczbie. Natomiast USA, opracowuje jeden dwa typy samolotów, ale od razu przechodzi na produkcję seryjną tego nowego modelu. W wyścigu zbrojeń podniebnych, nie można również zapominać o innych państwach, Takich jak Chiny czy Pakistan. Groźnym rywalem może okazać się również połączona korporacja europejska. Wiele państw kupuje też licencje na samoloty, więc w przyszłości nic nie jest pewne, tak też nie wiadomo kto wygra w końcu ten wyścig zbrojeń i na której generacji się skończy.