AK-74
AK-74 - karabinek automatyczny, który jest rozwinięciem konstrukcji karabinka AK. Opracowany w 1974, wprowadzony do uzbrojenia Armii Czerwonej w 1976. Użyty po raz pierwszy w działaniach wojennych po wkroczeniu ZSRR do Afganistanu (24 grudnia 1979).
Różnice między AK-74 i AK (w nawiasie dane dla AK):
Inna amunicja: kaliber 5,45 × 39 mm (7,62 × 39) o prędkośi początkowej 900 m/s (710). Energia początkowa pocisku wynosi 1385 dżuli (1990), zapewniają 400-metrowy (300) zasięg rażenia. Masa naboju wynosi 10,75 g (18,21), masa samego pocisku - 3,42 g (8; niektóre wersje amunicji - 10). Nowy nabój został zaprojektowany w celu zwiększenia zasięgu broni (dzięki większej prędkośi początkowej pocisku) oraz większej stabilności podczas strzelania ogniem ciągłym (dzięki zmniejszonemu odrzutowi).
Inny magazynek (lżejszy - plastikowy, a nie metalowy).
Kolba składana na bok broni (początkowo w AK-74S metalowa, ramowa, w AK-74M z tworzywa sztucznego o kształcie identycznym jak kolba stała).
Charakterystyczne cylindryczne, wielofunkcyjne urządzenie wylotowe zamontowane na lufie. Spełnia ono rolę hamulca wylotowego oraz osłabiacza odrzutu i podrzutu, dzięki czemu ustatecznia broń przy strzelaniu seriami. Dodatkowo pełni rolę tłumika płomieni, i kieruje część gazów prochowych do przodu, zmniejszając niebezpieczeństwo poparzenia gorącymi gazami żołnierzy znajdujących się obok strzelca.
AK-74 stanowi obecnie wyposażenie większości armii państw, wchodzących niegdyś w skład ZSRR. Produkowany był lub jest także licencyjnie (także w wersjach z opracowanymi lokalnie modyfikacjami) m.in. w byłej NRD, Bułgarii, Chinach, Rumunii i w Polsce (wzory 1988 "Tantal" i 1989 "Onyks"). W fabryce w Iżewsku w ZSRR, będącej największym producentem konstrukcji M. Kałasznikowa w ZSRR, opracowano i rozpoczęto w 1991 produkcję wersji AK-74M, wyposażonego w nową, składaną kolbę z tworzywa sztucznego, wzmocnione urządzenie wylotowe i pokrywę komory zamkowej oraz wspornik do mocowania celownika optycznego. Wersja ta aktualnie jest zasadniczym wyposażeniem armii rosyjskiej.
Według niektórych opinii, AK-74 jest bronią mniej humanitarną niż AK-47, ponieważ pocisk o mniejszym kalibrze ma skłonność do koziołkowania w końcowej fazie lotu, a także do rykoszetowania: po trafieniu w ludzkie ciało nie przebija tkanek "na wprost", jak większy i cięższy pocisk 7,62 mm, tylko odbija się od kości zmieniając kierunek i własne położenie, co powoduje powstawanie znacznie większych obrażeń. Afgańczycy, którzy w latach 80. XX wieku pierwsi zetknęli się na większą skalę ze skutkami użycia tej broni, właśnie ze względu na okaleczenia, których doznawali nazywali używaną w niej amunicję "zatrutymi pociskami".
Podobne zastrzeżenia wysuwane są także wobec NATOwskiej broni o podobnym kalibrze, np. M16 (kal. 5,56 mm).
Karabin AK-74 był używany bojowo podczas wojny w Afganistanie, I i II wojny czeczeńskiej. Pierwsza wersja AK-74 stała się podstawą do skonstruowania karabinów AK-74S, AK-74U (AKR), AK-74M, AK serii 100 (Black AK), K-3.
W 1993 roku na uzbrojenie Armii Rosyjskiej wprowadzono nowy karabin AN-94, który ma z czasem zastąpić AK-74.
Автомат Калашникова
об. 1974 г.
AK-74
Dane podstawowe:
Państwo ZSRR
Rodzaj karabin szturmowy
Historia:
Prototypy 1974
Produkcja seryjna 1976 - do chwili obecnej
Dane techniczne
Kaliber 5,45 mm
Nabój 5,45 x 39 mm
Magazynek 30 nab.
Wymiary
Długość 700 mm
(z kolbą złożoną)
933 mm
(z kolbą rozłożona)
Długość lufy 415 mm
Masa:
broni 3,3 kg
(z pustym magazynkiem)
3,6 kg
(załadowany)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 900 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 600 - 650 strz./min
Zasięg skuteczny 500 m
